سمن نگاری : حکایت مردم نگاری در و درباره سازمان های مردم نهاد

wjlh_capture000.jpg

 تقسیم کار سنّتی بین فعالین اجتماعی به عنوان مداخله­گرانِ صِرف و متخصصین علوم اجتماعی به عنوان اندیشمندان بی­طرف —بین فعالین اجتماعی به عنوان فراهم­آورندگان «دادۀ خام» از «میدان» و متخصصین علوم اجتماعی به عنوان پردازش­کنندگان داده­ها با استناد به «نظریه»— امروز تا حد زیادی معنای خود را از دست داده است.  به همین ترتیب، تمایز بین «کار عملی» و «کار علمی».  آنچه «سمن­نگاری» (ترکیبی از سمن و مردم­نگاری) نامیده­ام و طی دو دوره در زمستان 94 و بهار 95 سعی کردیم با حضور اعضایی از حدوداً 10 سمن مختلف فعال در تهران و سایر نقاط ایران، و بعضی از دانشجویان و دانش­آموختگان علوم اجتماعی و مطالعات فرهنگی، عملی­اش کنیم، تلاشی­ست برای به رسمیت شناختن و قدرت بخشیدن به فضاهایی که در آن فعال اجتماعی و متخصص علوم اجتماعی کمترین فاصله را با یکدیگر دارند و دغدغه­های اخلاقی، روشی، و نظری (ایدئولوژیک)شان به هم آمیخته و درآویخته است.